نظرسنجی سوالات متداول پرسش و پاسخ تابلو اعلانات نقشه سایت نمای اصلی
سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی
دفتر تالیف کتاب های ابتدایی و متوسطه نظری
 
 
 
 
به نظر شما استفاده از امكانات تكنولوژيكي نظير تبلت و موبايل بوسيله دانش اموزان در آموزش جغرافيا جايز است ؟
بله
خير
هنوز براي اين كار زود است
تا مهيا شدن بستر اين موضوع بايد صبر كرد
پس از اجراي آزمايشي و بررسي نتايج آن در صورت مطلوب بودن ، داوطلبانه به كار گرفته شود
پس از اجراي آزمايشي و بررسي نتايج در صورت مطلوب بودن ، بايد اجباري شود
آيا همه مشكلات ديگر ما حل شده كه به سراغ اين آمده ايم؟
خيلي وقت است كه استفاده مي شود .بچه ها در مورد تكنولوژِی منتظر اجازه ما نمي مانند



گزارش جهانی برنامه عمران ملل متحد در مورد خطرات بلايای طبيعی
شنبه 17 تير 1385  ساعت: 14:47

گزارش جهانی برنامه عمران ملل متحد در مورد خطرات بلایای طبیعی

ترجمه: مهتاب صفرزاده خسروشاهی


رتبه نخست قربانیان زلزله

سالها پیش بشر نمی دانست و یا نمی توانست چگونه با بلایای طبیعی مقابله كند و به ناچار به مرگ و ویرانی تن می داد. اما بشر امروز تلاش می كند تا با تسلط به علوم جدید راه مقابله اصولی با بلایای طبیعی را یافته و خود را از مرگ و ویرانی برهاند. اگرچه تاكنون نتوانسته به موفقیتی حتمی دست یابد اما به نتایج رضایت بخشی نیز دست یافته است. بلایای طبیعی نه در زمان یا كشوری خاص كه در سراسر جهان و در هر موقع از سال بروز كرده و كشور ما ایران نیز از این امر مستثنی نیست. در این بحث به بررسی وضعیت كشورمان به عنوان یكی از كشورهای در معرض خطر می پردازیم.

الف- زمین لرزه

نزدیك به ۱۳۰ میلیون نفر در ۱۵ كشور جهان هر ساله در معرض خطر زمین لرزه قرار داشته و وقوع زمین لرزه جان آنها را تهدید می كند. برطبق آمار UNDP در فاصله زمانی سال های ۲۰۰۰ تا ،۱۹۸۰ ۱۵۸ هزار و ۵۵۱ نفر در سراسر جهان در اثر وقوع زلزله جان باختند.

جمهوری اسلامی ایران با رقمی معادل ۴۷ هزار و ۲۶۷ نفر قربانی بالاترین میزان مرگ و میر ناشی از وقوع زمین لرزه را به خود اختصاص داده و در رتبه اول جهان از نظر تعداد قربانیان ناشی از زلزله قرار دارد.

پس از كشور ما ژاپن، اندونزی، تركیه، هند، افغانستان و فیلیپین در بین كشورهای آسیایی، مكزیك، شیلی و آمریكا در قاره آمریكا، وانادو، گوام و گینه نو از جزایر كوچك و نیكاراگوئه و گواتمالا از آمریكای مركزی در لیست پرخطرترین كشورها از جهت وقوع زمین لرزه قرار دارند.

به عقیده كارشناسان دلیل اصلی بروز مرگ و میر بالا در این كشورها گذشته از قرارگرفتن این كشورها در خط زلزله، رشد شدید و بی ضابطه جمعیت شهرنشین و تحولات فیزیكی و ساختاری ناشی از این رشد جمعیت در شهرها است. این دو عامل مهمترین عوامل در جهت به بار آمدن فجایع مرگبار انسانی در اثر وقوع زمین لرزه است.

در طی دهه اخیر رشد جمعیت و تمركز آن در شهرها به معضلی بزرگ در بسیاری از كشورها به خصوص كشورهای آفریقایی، آسیایی، آمریكای لاتین و منطقه كارائیب تبدیل شده است و پیش بینی می شود با این روند تا سال ۲۰۰۷ بیش از نیمی از جمعیت جهان به شهرها هجوم آورده و زندگی شهرنشینی را انتخاب كنند.

برطبق آمار UNDP جمعیت ۱۰۰ شهر بزرگ جهان از ۲‎/۱ میلیون نفر در سال ۱۹۵۰ به ۱/۵ میلیون نفر در سال ۱۹۹۰ رسیده است و این در حالی است كه همگام با رشد جمعیت شهرنشین تحولی چشمگیر در زمینه تأمین نیازهای آنها نشده است.

مسئله رشد جمعیت شهرنشین در شهرهای كوچك وضعیتی به مراتب وخیم تر ایجاد كرده است به طوری كه با وقوع حوادثی چون زمین لرزه، سیل و... فجایعی شبیه به آنچه شاهد آن هستیم اتفاق می افتد. (جدول ۱)

ب- سیل

براساس آمار UNDP نزدیك به ۱۹۶ میلیون نفر در بیش از ۹۰ كشور جهان در معرض خطر وقوع سیل قرار دارند. در بین سال های ۲۰۰۰ تا ۱۹۸۰ میلادی، ۱۷۰ هزار و ۱۰ نفر به دلیل وقوع سیل جان باختند.

به عقیده كارشناسان دلیل اصلی تلفات ناشی از سیل بی اطلاعی از زمان دقیق وقوع سیل به دلیل نامشخص بودن زمان طغیان رودخانه ها و نزولات آسمانی است. از سوی دیگر بسیاری از سیل های مرگ بار اكثراً در شهرهای پرجمعیت و نزدیك به رودخانه ها و در نقاطی كه خاك توان جذب آن را ندارد بروز می كنند و از این رو تعداد قربانیان آن بی شمار است.

در میان كشورهای جهان جنوب آسیا و در بین كشورهای این منطقه هند، بنگلادش، پاكستان و چین بیشترین تلفات ناشی از سیل را به خود اختصاص داده اند. پس از این كشورها مناطق كوهستانی و كم جمعیت تر نظیر بوتان، اكوادور و نپال و در نهایت مناطقی از آمریكای مركزی در معرض خطر وقوع سیل قرار دارند.

كشور ما ایران نیز پس از میانمار و قبل از افغانستان در رده هفتم كشورهای در معرض خطر وقوع سیل قرار دارند. در كشور ما ایران اگرچه خشكسالی سالهای ۲۰۰۰ تا ۱۹۹۹ خسارات جبران ناپذیری را ایجاد كرد اما در سال های پایانی این دوره سخت یعنی در زمستان سال های ۱۹۹۹ تا ۱۹۹۸ نزولات شدید آسمانی نه تنها خشكسالی را جبران نكرد بلكه ۳۷ درصد از تولید گندم و ۶۳ درصد از تولید جو ایران را نیز از بین برد. (جدول ۲)

ج- خشكسالی

براساس آمار UNDP در فاصله زمانی سال های ۲۰۰۰ تا ۱۹۸۰ میلادی ۲۰ كشور جهان متحمل خسارات فراوان ناشی از خشكسالی شدند كه كشور ما ایران نیز یكی از این كشورها است.

كشور ما ایران در بین سال های ۲۰۰۲ تا ۱۹۹۹ میلادی متحمل بیشترین خسارت ناشی از خشكسالی شد. به طوری كه در سال ۲۰۰۰ نزدیك به ۷/۱ بیلیون دلار و در سال ،۲۰۰۱ ۶/۲ بیلیون دلار خسارت اقتصادی ناشی از نابودی مزارع به خصوص مزارع گندم بر كشور ما تحمیل شد. این میزان خسارت اقتصادی جدا از خسارات ناشی از سیل، زلزله و... است.

جدا از مسئله اقتصادی و خسارات ناشی از خشكسالی كمبود آب به خصوص آب آشامیدنی سالم باعث بروز بیماری های مختلف به خصوص بیماری های واگیردار شد و بسیاری را به كام مرگ كشاند. در این فاصله زمانی دوسوم از منابع زیرزمینی برداشت و به مصرف مصارف مختلف از قبیل آبیاری زمین های زراعی و آشامیدن شد. فاجعه كمبود آب در ایران زمانی اهمیت ویژه ای می یابد كه بدانیم مصرف روزانه آب فقط در تهران رقمی معادل ۲۳۹ لیتر در روز است كه این مقدار مصرف در مقایسه با اروپای غربی كه رقمی معادل ۱۲۰ لیتر در روز است رقم بالا و قابل توجهی است. از سوی دیگر ۲۵ درصد از آب مصرفی روزانه در تهران مصرف آشامیدنی دارد و كمبود آب بی تردید در شهری مانند تهران و كشوری چون ایران فاجعه ای جبران ناپذیر است و این مسئله جدا از نیاز زمین های زراعی به آب است.

این وضعیت نابه سامان اقتصادی و قحطی ناشی از خشكسالی نه تنها كشور ما بلكه بسیاری از كشورهای آسیایی را در دوره های مختلف تحت تأثیر قرار داده است؛ چرا كه اقتصاد بسیاری از كشورهای آسیایی چون كشور ما اقتصاد مبتنی بر كشاورزی است و خشكسالی برای این كشورها فاجعه ای بیش از یك بلای طبیعی محسوب می شود.

 

ضایعات اقتصادی ناشی از بلایای طبیعی

براساس آمار UNDP و مركز بررسی بلایای طبیعی جهان در سال ،۲۰۰۲ ضایعات اقتصادی ناشی از بلایای طبیعی طی دهه اخیر رشد نامناسبی داشته است. به طوری كه متوسط خسارات اقتصادی ناشی از بلایای طبیعی در دهه ۹۰ به شرح زیر است: ۵/۷۵ بیلیون دلار در سال ۱۹۶۰؛ ۴/۱۳۸ بیلیون دلار در سال ۱۹۷۰؛ ۹/۲۱۳ بیلیون دلار- در سال ۱۹۸۰ و ۹/۶۵۹ بیلیون دلار در سال ۱۹۹۰ میلادی.

بر همین اساس میزان خسارت اقتصادی ناشی از بلایای طبیعی در طی ده سال اخیر (۲۰۰۲-۱۹۹۲)، ۳/۷ درصد نسبت به سال ۱۹۶۰ افزایش یافته است كه دو سوم از این میزان خسارت در كشورهای پرجمعیت نظیر كشورهای آسیایی بروز كرده است. (نمودار ۴ و۵)

 

مرگ انسان ها شاخصی برای سنجش تأثیر مخرب بلایای طبیعی

در طی دو دهه اخیر بیش از یك و نیم میلیون انسان در اثر وقوع بلایای طبیعی در نقاط مختلف جهان جان خود را از دست داده اند. براساس آمار تعداد قربانیان، هر سال نسبت به سال قبل از آن دو برابر شده است. مرگ و میر انسان ها، شاخص ترین ملاك برای سنجش تأثیر مخرب بلایای طبیعی بر حیات آدمی است. اگرچه قربانی شدن میلیون ها انسان بی گناه خود فاجعه ای اسف بار است اما نمی توان ضررهای اقتصادی و ویرانی های ناشی از بلایای طبیعی را نیز نادیده گرفت. به ازای هر انسان كه در اثر وقوع بلایای طبیعی قربانی می شود جان ۳۰۰۰ انسان دیگر در معرض خطر قرار می گیرد.

در بین كشورهای جهان و مناطق بلاخیز جهان منطقه آسیای پاسفیك پرخطرترین منطقه محسوب شده و بیشترین تعداد قربانیان ناشی از بلایای طبیعی مانند زمین لرزه، توفان های فصلی و گرمسیری، سیل، خشكسالی و... از این منطقه گزارش می شود. آفریقا نیز پس از منطقه آسیای پاسفیك در رتبه دوم قرار دارد. علاوه بر این كه در این منطقه بروز بیماری های واگیردار مانند ایدز (AIDS) نیز بسیاری را قربانی می كند. (نمودار ۶ و۷و۸و۹)

 

رشد جمعیت شهرنشین عاملی برای تشدید اثرات ناشی از وقوع بلایای طبیعی

رشد جمعیت به خصوص جمعیت شهرنشین، یكی از عوامل مهم در بروز فجایع انسانی در اثر وقوع بلایای طبیعی است. در كشورهای آسیایی، نزدیك به نیمی از جمعیت در شهرها ساكن هستند و تمركز جمعیت در شهرهای بزرگ به خصوص ۱۰ شهر بزرگ آسیایی بیش از دیگر شهرهای آسیایی دیده می شود. در منطقه آسیا نیز منطقه آسیای پاسفیك بیشترین جمعیت شهرنشین را در خود جا داده است كه این خود عامل مهمی در بروز فجایع انسانی ناشی از وقوع بلایای طبیعی است.

اگرچه طرح های مختلفی از سوی سازمان های مختلف به خصوص AUDMP برای كنترل جمعیت و كاهش تمركز جمعیت شهرنشین به اجرا درآمده است اما هنوز هم مناطقی در آسیا شامل بنگلادش، كامبوج، هند، اندونزی، نپال، سریلانكا و تانزانیا نیاز به برنامه های جدی برای كاهش و كنترل تمركز جمعیت شهرنشین دارند.

 

آِیا برنامه ریزی توسعه می توانند خطرات بلایا را دربرگیرند؟

بدلیل تعدد كثیر بلایای طبیعی در برخی كشورها روی می دهد، خطرات ناشی از این بلایا باید برای برنامه ریزان توسعه در درجه اول اهمیت قرار بگیرد. این مقوله دو نوع مدیریت خطرات بلایا را از یكدیگر متمایز می كند. «مدیریت آینده نگر خطر بلایا» باید در برنامه ریزی توسعه پایدار گنجانده شود. برنامه ها و پروژه های توسعه باید از نظر نیروی بالقوه آنها برای كاهش یا تشدید آسیب پذیری و خطر مورد بازبینی قرار گیرند. مدیریت جبرانی خطرات بلایا (از قبیل آمادگی و پاسخگویی به بلایا) در كنار برنامه ریزی توسعه قرار دارد و بر بهبود آسیب پذیری فعلی و كاهش خطرات بلایای طبیعی تجمع ناشی از برنامه های توسعه در گذشته متمركز شده است. سیاست جبرانی برای كاهش خطرات موقت ضروری است ولی سیاست آینده نگر برای كاهش خطر بلایا در میان مدت تا بلند مدت مورد نیاز است.

 

عوامل توسعه و فرآیندهای زمینه ای كه خطرات بلایا را شكل می دهند، كدامند؟

تجزیه و تحلیل متغیرهای اقتصادی _ اجتماعی، كه در سطح بین المللی قابل دسترسی هستند و آثار ثبت شده حوادث، ارتباط اولیه ای بین شرایط و فرایندهای خاص توسعه با خطر حوادث به وجود آورد. این كار در خصوص خطرات زمین لرزه، توفان های گرمسیری و سیل انجام شد.

 

زمین لرزه: كشورهای دارای نرخ رشد بالای شهری و آنهایی كه از نظر فیزیكی بیشتر در معرض زمین لرزه قرار دارند میزان بالای خطر داشتند.

توفان های گرمسیری: كشورهایی كه درصد بالای زمین های زراعی دارند و از نظر فیزیكی بیشتر در معرض توفان های گرمسیری قرار داشتند، میزان بالای خطر داشتند.

سیل: كشورهایی كه تولید ناخالص داخلی سرانه آنها پائین و تراكم جمعیت محلی كم و از نظر فیزیكی بیشتر در معرض سیل قرار داشتند، میزان بالای خطر داشتند.

این یافته ها از نظر آماری بسیار معنی دار می باشند و اهمیت توسعه شهری و وسایل امرار معاش روستایی را به عنوان زمینه های توسعه كه خطرات بلایا را شكل می دهند، نمایان كردند. در نتیجه، تجزیه و تحلیل بیشتری در خصوص این دو عامل توسعه انجام شد.


اگر خطرات بلایا باید مدیریت شوند و كاهش یابند، سیاست ها و برنامه ریزی توسعه در سطح ملی باید تغییر یابند.
برای جمع آوری داده های بالا در سطوح تحت ملی باید بیشتر تلاش شود. این كار به تهیه بانك های داده و شاخص ها كمك می كند كه براساس مشاهدات ملی و با عناصر در مقیاس محلی باشند و تجسم الگوهای پیچیده و خطرات محلی را امكان پذیر سازند. برای مثال، انباشتگی خطر با گذشت زمان، در مكان های خاص و هنگامی كه وقایع خطرناك فجیع خطرات ثانوی متعدد و فجایع كوچكتر بی شماری را پدید می آورند. این نوع اطلاعات برای گنجاندن ملاحظات خطرات بلایا در سیاست های توسعه در سطح ملی دارای اهمیت هستند. داده های محلی نیز می توانند راه های تعامل خطرات طبیعی و ناشی از فعالیت های انسان (مانند آتش سوزی خانگی) را نمایان می كنند و اجازه می دهند سیاست ها بیشتر اصلاح شوند.

۳- توسعه: تلاش برای كاهش خطر؟

برای بسیاری از مردم جهان، ظاهراً توسعه كارآیی ندارد و نتیجه بخش نیست. تعداد روزافزون و شدت فجایع ناشی از عوامل طبیعی یكی از مظاهر این بحران است.

دو متغیر كلیدی با خطر بلایا در شاخص خطر بلایا مرتبط بودند. توسعه شهری و امرار معاش روستایی در هر یك از آنها، فشار بحرانی دینامیك كه خصوصیات آتی این متغیرها را احتمالاً شكل خواهند داد نیز بررسی شدند. برای توسعه شهری، ما جهانی شدن اقتصادی را بررسی كردیم و برای امرار معاش روستایی تغییرات جهانی آب و هوا را مورد بررسی قرار دادیم. به علاوه، تعدادی فشارهای توسعه ای مهم دیگر نیز مانند خشونت و درگیری مسلحانه، تغییر الگوی شیوع بیماری ها (ایدز _ HIV)، حكومت اداری و سرمایه اجتماعی، فاقد پایگاه داده ها با پوشش و كیفیت لازم بودند تا در زمان تكمیل شاخص خطر بلایا گنجانده شوند و بنابراین برای ارائه تجزیه و تحلیل كیفی بهتر ارائه می شوند.

در این دهه، جمعیت با سرعت بسیار بالایی در مناطق روستایی در كشورهای آفریقایی، آسیایی، آمریكای لاتین و كارائیب افزایش خواهد یافت و تا سال ۲۰۰۷ بیش از نیمی از جمعیت جهان شهرنشین خواهد بود.

پیچیدگی مقیاس محض انسان های متمركز در شهرهای بزرگ شدت خطر و عوامل خطرساز را تشدید می كند، ولی اكثریت جمعیت شهرنشین در شهرهای كوچك و متوسط زندگی می كنند. شهرهای كوچكتر آلودگی كمتری در تغییرات اقلیمی كره زمین ایجاد می كنند ولی خطر آلودگی زیست محیطی در محیط خود را زیاد نشان می دهند. بنابراین، توسعه شهری چالشی واقعی برای برنامه ریزی و توانایی بازار در تأمین نیازهای اولیه است كه توسعه را بدون ایجاد خطرات قابل جلوگیری بلایا را میسر می سازد.
توسعه شهری الزاماً نباید به افزایش خطر بلایا بیانجامد و در واقع، اگر به طور صحیح اداره شود، می تواند كمك به كاهش آنها نماید.
عوامل متعددی هستند كه در شكل گیری خطر در شهرها نقش دارند. نخست، تاریخ مسئله ای مهم است. برای مثال، در مكان هایی كه شهرها در مناطق حادثه خیز ساخته یا گسترش یافته اند امكان داردبنابر ضرورتی تاریخی باشد. دوم، فرآیند توسعه شهری باعث تمركز جمعیت در شهرهای خطرخیز و نقاط خطرخیز درون شهرها می شود. این مسئله در كلان شهرها و مراكز شهری رو به گسترش متوسط یا كوچك صادق است. هرگاه جمعیت از ظرفیت مقامات شهری یا بخش خصوصی برای تأمین مسكن یا زیرساختارهای بنیادین سریعتر رشد كند، خطر در شهرك های غیررسمی به سرعت انباشته می شود. سوم، در شهرهای دارای جمعیت مهاجر یا موقت، شبكه های اجتماعی و اقتصادی سست هستند. بسیاری از مردم، بخصوص اقلیت ها یا گروه های دارای جایگاه پایین اجتماعی از اجتماع كنار گذارده و از نظر سیاسی حاشیه نشین می شود و در نتیجه به منابع دسترسی پیدا نمی كنند و آسیب پذیری آنها بیشتر می شود. فقیران شهری اغلب مجبور می شوند در مورد خطر تصمیمات مهمی اتخاذ كنند. مثلاً، اگر زندگی در مناطق پرخطر باعث دسترسی به كار در مركز شهر شود، این گزینه «انتخاب» می شود.

توسعه شهری می تواند الگوی خطر را نیز تغییر دهد. از طریق فرآیند گسترش شهری، شهرها محیط زیست پیرامون خود را تغییر شكل می دهند و خطرات جدیدی بوجود می آورند. توسعه شهری در مناطق آب خیزداری می تواند رژیم های آبی را تغییر دهد و دامنه ها را بی ثبات كند و در نتیجه خطر وقوع سیل و رانش زمین را افزایش دهد.

شهرها، مراكزی هستند كه به دلیل اینكه محیط زیست ساخته دست انسان هستند، از نظر فرهنگی ارزشمند هستند و همچنین اگر ساختمان های تاریخی به دلیل بروز حوادث در آنها از بین بروند كیفیت زندگی اجتماعی در آنها تضعیف خواهد شد.
توسعه شهری توانایی این را نیز دارد كه خطر حوادث در مقیاس منطقه ای را سریعاً شكل دهد. سرمایه گذاری های عمده در زیرساختارها و كارخانجات تولیدی، توسعه مناطق جدید شهری و كریدورهای تجاری و توسعه شهری بی برنامه مناطق جدید همه نمونه هایی از مشخصه هایی هستند كه با آنها توسعه شهری می تواند خطرات در مناطق گسترده تر شكل دهد.

جمع بندی و توصیه ها

این گزارش از ۶ موضوع در حال ظهور در كاهش خطرات حوادث و بلایا حمایت می كند كه خلاصه آنها به شرح زیر است كه:

۱- اگر ملاحظات خطرات باید در برنامه ریزی توسعه گنجانده شوند و اگر خطرات موجود باید بطور موفقیت آمیزی كاهش یابند، حكومت مداری مناسب اصل بنیادین است. توسعه، از لحاظ آثار آن بر خطر بلایا، باید نظام مند باشد.

شاید بزرگترین چالش برای گنجاندن خطر بلایا در برنامه ریزی توسعه، اراده سیاسی و برابری جغرافیایی است. اینها مشكلاتی هستند كه در مدیریت زیست محیطی و ارزیابی آثار زیست محیطی نیز مشتركاً وجود دارند.

مسئولیت خطر بلایایی كه در یك محل به دلیل فعالیت مكان دیگری بوجود آمده است. متوجه كیست؟ اگر فنون ارزیابی موجود برای نشان دادن سهم مثبت سرمایه گذاری های كاهش خطر در توسعه ترمیم و اصلاح شوند، توجیه هزینه های كاهش خطر آسان تر خواهد بود.

۲- در نظر گرفتن و ادغام مدیریت خطر در بازسازی و بهبود اوضاع بعد از بلایا، ابزار ارزیابی و تصمیم سازی توسعه و برنامه های پایش كه شامل مدیریت خطرها، حوادث و بلایا هستند برای گنجاندن مدیریت خطر بلایا مورد نیاز است. اهمیت بحث ادغام مدیریت خطر بلایا، در دوران بازسازی، افزایش انگیزه بعد از وقوع بلایا است.

۳- مدیریت ادغام یافته و منسجم خطرات اقلیمی: ساختن ظرفیت های لازم برای پرداختن به خطرات بلایای موجود راهی مؤثر برای ایجاد ظرفیت لازم برای رویارویی با خطر تغییرات اقلیمی آتی است.

۴- مدیریت ماهیت چند گونه خطر: خطرات و حوادث طبیعی تنها یكی از چندین تهدیدهای بالقوه ای هستند كه متوجه زندگی و وسائل امرار معاش مردم است. اغلب آن دسته از مردم و جوامع كه نسبت به حوادث و بلایای طبیعی آسیب پذیرترین قشر هستند، نسبت به سایر منابع خطر و بلایا نیز آسیب پذیر هستند. به نظر بسیاری، راهبردهای امرار معاش فقط به حذف خطرات از منابع حوادث متعدد خلاصه می شوند یعنی منابع اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و زیست محیطی. راهكار كاهش خطر بلایا باید این نكته را در نظر بگیرد و در پی فرصت های ساخت ظرفیت های عام و همچنین ظرفیت های خاص برای خطر بلایا باشد.

5- مدیریت جبرانی خطرات. علاوه بر اصلاح و بازنگری روابط توسعه و بلا، كه این گزارش امید دارد در آن نقشی داشته باشد، خطرات بسیاری اكنون انباشته شده اند و باید برای بهبود آمادگی و واكنش به بلایا اقدام شود.

۶- پرداختن به شكاف موجود در آگاهی از ارزیابی خطرات بلایا، اولین گام به سمت فعالیت جهانی هماهنگ تر و مستحكم تر در خصوص كاهش خطر بلایا، باید درك واضح و روشن از عمق و حدود خطر، آسیب پذیری و تلفات ناشی از بلایا باید باشد.

توصیه های خاص برای این هدف عبارت هستند از:

الف- ارتقای شاخص جهانی خطر و آسیب پذیری كه مقایسه بین منطقه ای و بین كشوری بهتر و بیشتری را میسر می سازد.

ب- حمایت از تهیه شاخص خطرات ملی و زیرمنطقه ای به عنوان اطلاعات لازم جهت سیاستگذاران ملی

ج- تهیه سیستم چند جانبه گزارش بلایا

د- حمایت از ارزیابی خطرات مبتنی بر شرایط و اوضاع خاص هر حادثه.

دفعات بازديد: 8526
تعداد بازديدكنندگان: 7325